स.वि.यु. मधेश उपाध्यक्ष चन्द्रशेखर यादव
काठमाण्डौं, ५ माघ
माघ १ गते, २०६३ मा नेपालमा अन्तरिम संविधानको घोषणा गरिए पनि यसमा मधेसी जनताको मुख्य माग—संघीयता र स्वायत्तता—को कुनै उल्लेख थिएन। यो घटनाले मधेसी समुदायमा गहिरो निराशा र ठगीको भावना ल्यायो। माओवादीहरूको सत्तामा जाने सपना पूरा नगरेपछि मधेसी जनताले एकपटक फेरि धोका खाएका छन्। यसका विरोधमा उपेन्द्र यादवको नेतृत्वमा मधेसी जनाधिकार फोरमले अन्तरिम संविधान जलाउँदै विरोध जनायो र त्यसपछि आन्दोलन चर्कियो।
माघ ५ गते, माओवादी नेता राम कार्की र मात्रिका यादव सवार गाडीलाई रोक्न खोज्दा झडप भएको थियो जसका कारण विद्यार्थी रमेश महतोको दुखद मृत्यु भयो। यस घटनापछि, माघ ६ गतेदेखि मधेसमा व्यापक जनविद्रोह फैलियो जसमा पचास भन्दा बढी युवाहरूले आफ्नो ज्यानको आहुती दिए। यो बलिदानको सन्देश आज पनि जीवित छ, तर राज्यले यस संघर्षको उचित सम्मान नगरेको छ।
मधेस आन्दोलनले राणा शासन, पञ्चायत र राजतन्त्रको अन्त्यको यात्रा तय गर्यो, तर यसको वास्तविक उद्देश्य—मधेसी जनताको समानता र अधिकार—अझै अपूरो छ। राज्यको औपनिवेशिक चरित्र अझै कायम छ र मधेसी युवाहरूको गैर न्यायिक हत्या गर्दै आफ्नो दमनकारी नीतिहरूलाई बल पुर्याइरहेको छ।
मधेसको संघर्ष आज पनि जारी छ। यदि राज्यले आफ्ना दमनकारी नीतिहरू सुधार्न सक्तैन भने, यो आन्दोलन भविष्यमा नयाँ र तीव्र बाटोमा जान सक्छ। मधेसी जनताको बलिदान र संघर्षको मूल्य नबुझ्ने राज्यले ठूलो त्रुटि गर्न सक्छ।
प्रतिक्रिया
सम्बन्धित खवर
